Till Death Do Us Part

Originally uploaded by Edgewood

Gustung-gusto kong nagpupunta sa mga kasalan. Pero bago magtaas ng kilay ang ilang kakilala, ikaklaro ko lang, di pa rin ako naniniwala sa kasal. Nagpupunta ako sa mga kasalan para masaksihan ang reaction ng ikakasal at ng mga kamag-anak at kaibigan nila sa “till death do us part” portion ng seremonya. Excited ang mga ikinakasal. Maluha-luha ang mga magulang dahil mahihiwalay na sa kanila ang pinakamamahal na anak. Ang iba’y natutunaw sa romantic feel ng wedding vow na ‘yon. Ang iba’y nakangiti, nakatanaw sa magandang hinaharap ng dalawang bida.

First time kong makapunta sa isang kasalan sa huwes, sa Quezon City Hall. Siyempre, curious ako kung ano ang kaibhan nito sa kasalan sa simbahan. Medyo natakot ako no’ng papunta na ako sa korte. May nadaanan kasi akong isang hilera ng mga preso na nakaupo, nakaposas ang mga kamay. Mukha naman silang harmless, pero natakot ako sa thought na baka bigla na lang nila akong daluhungin.

Sa kasalan sa proper.

Judge (May tono ng pagdududa): Sigurado ba kayong gusto ninyong magpakasal?

Ikakasal (Natatawa): Sigurado po.

Judge (Kontrabida mode): May panahon pa para mag-back out. Wala bang sinuhulan sa inyo para magpakasal? Wala bang nanutok ng baril.

Tawanan kaming lahat.

Judge (Ngingiti-ngiti): Tatawa-tawa kayo d’yan, seryoso ‘to.

Talon na tayo sa “till death do us part”. Natawa ang judge sa reaction ng ikinakasal. Sabi niya: “O, bakit bigla kayong nagmukhang seryoso? Kanina lang, ang saya-saya ninyo.” Ang lakas ng tawanan ng mga tao sa korte.

Ako, nakangisi. Bukod sa excited na akong matapos ang ritwal at nang makain na ang bunduk-bundok na handa, naglalaro sa isip ko ‘yong naghihintay na buhay para sa ikakasal. Isang seryosong sentensiya para sa akin ang: “To have and to hold, from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness or in health, to love and to cherish 'till death do us part. And hereto I pledge you my faithfulness.”

Nakakapanindig-balahibo. Imagine, habambuhay akong nakakulong sa isang kontrata. Pa’no ‘pag di ko na mahal ang pinakasalan ko? Pa’no ‘pag na-inlove ako sa iba? Di naman puwedeng mag-breach of contract, kundi lagot ako sa batas at sa mapanuring mata ng mga tao sa lipunan. Kung idadaan naman sa legal na proseso, kelangan kong ihanda ang bank account ko (kung meron man).

Di ko na iisa-isahi kung bakit kinikilabutan ako ‘pag naririnig ko ang “till death do us part”. Tingnan niyo na lang ang mga mag-asawa ninyong kapitbahay o kaibigan.

Iyakin

Nabanggit ko sa isang blog entry na di ako iyakin. Ang totoo n'yan, iyakin ako no'ng bata ako. Di naman talaga iyakin, medyo mababaw lang ang luha ko no'n. Lalo na 'pag nanonood ng mga nakakaiyak na pelikula. Naiyak ako sa "Hihintayin kita sa Langit" at "Land Before Time". At opo, pati sa "Conan the Barbarian". Ewan ko kung bakit. Baka nasindak lang ako sa mga ugat sa masel ni Arnold Schwarzenegger.

E, ayokong nakikita akong umiiyak no'n. Ang ginagawa ko, 'pag malapit nang tumulo ang luha ko, kunwari iihi lang ako sa labas ng bahay. Tapos do'n ko na pupunasan ang luha. E, ang mga pinsan kong asar, minsan sinundan ako. Ayun, buking. Asar-talo tuloy ako sa kanila.

Ang huling nagpaiyak sa akin ay ang "The Kite Runner" at ang all-time favorite kong "Eternal Sunshine of the Spotless Mind". Milyong beses ko nang pinapanood 'to, pero hanggang ngayon, di ko pa ring mapigilang maluha sa kuwento nina Joel at Clementine.

ANg mga kaibigan ko, mabababaw ang luha. Si Mako, ay, ito ang numero uno sa iyakan. Ang lakas ng mga hikbi niya no'ng nanood kami ng "Kung ako na lang Sana" sa Megamall". Hanggang ngayon, feeling ko, di pa rin siya maka-get over sa "Grave of the Fireflies" at "Dancer in the Dark". Si Queenie, sinabi niya sa aking natuyuan daw siya ng luha sa "Evita" ni Madonna. Si Anne Marie, walang babala, bigla na lang naiyak sa pinapanood naming Thai comedy na may pamagat na "Metrosexual".

Pero ngayon, di na ako masyadong naiiyak sa mga pelikula. Lalo na sa mga melodramang dinadrama pa. 'Yong mga tipo ng pelikulang iniiyakan ko no'ng bata ako, tinatawanan ko na lang ngayon.

May Aaminin Ako (This is It!)

O siya, aaminin na ako. nang matapos na ang mga bulung-bulungan. Matagal ko nang itinatago ito. Well, di naman talaga 'to sikreto sa ilang kaibigan at kakilala.

Opo, fan ako ng "Lobo" ni Angel Locsin.

Ang ganda ng episode kanina. Umamin na si Lyka kanina, sa harap ng mga Puti at Itim na Waya, na siya ang Huling Bantay. Parating na kasi ang ikatlong signos, ang paglitaw ng Pulang Buwan. 'Pag dumating kasi ang oras na 'to, mamamatay ang lahat ng angkan ng mga Waya. At si Lyka lang ang makapipigil dito.

'Yun nga lang, kelangan niyang makuha ang Bato ng Remus. Di siya nagtagumpay no'ng una dahil di pa siya handa. Pero no'ng naglitanya siya sa harap nina Timmy Cruz (All together now: "I love you boy, kung alam mo lang...") at Pilar Pilapil (as the super hot septuagenarian Lady Elle), lumabas ang lobo sa painting at naging bato at lumipad nang lumipad nang lumipad papunta kina Lyka, sa sementeryo.

Excited na ako sa episode bukas.

Bugbugan, Iyakan, Hiwalayan

Uunahan ko na kayo. Hindi 'to tungkol sa akin. Una, di ako bayolenteng tao (pero nagiging Hulk Hogan din minsan lalo na kung gutom na gutom na at malata ang kanin). Pangalawa, di ako iyakin. Huling umiyak ako nang mauntog ang noo ko sa edge ng mesa. A, meron pa palang mas recent. Kung ano 'yon, di ko na sasabihin. Pangatlo, di naman uso sa akin ang rela-relasyon kaya walang hiwalayang nangyari.

Balik tayo sa pamagat ng blog entry. Tungkol to sa kapitbahay kong mag-asawa. Actually, sa mahigit isang taon kong pagkukulong ko sa lungga ko, di ko pa sila nakikita. Pero may tenga naman ako at sapat na ang mga naririnig ko para gawin silang bida sa entry na 'to.

Bugbugan.

'Pag nakakarinig ako ng kalampagan at sigawan, alam ko na ang nangyayari. Walang pinipiling oras ang giyerahan ng mag-asawang 'to. 'Pag umaatikabo na ang aksiyon, 'pag nagkakabasagan na ng mga plato at 'pag nagkakabalibagan na ng katawan, pinapatay ko ang ilaw sa unit ko at nag-uusyoso sa may bintana. Di ko alam talaga kung ano ang problema nila, pero sa palagay ko, may ibang babae si lalaki.

Gusto kong makialam, pero parang ayaw ko rin. Minsan, di ako nakatiis. Kachat ko no'n ang kaibigang si Bebang, dating co-anchor sa programang Pag-ibig, Seksuwalidad at Relasyon sa DZME 1530 khz. Sabi niya, kung ayaw ko raw tumawag sa kinauukulan, siya raw ang gagawa. Sabi ko, ayos lang, basta 'wag niyang ibibigay ang pangalan ko. tatawag na sana siya nang tumigil ang bugbugan. Sabi ko, baka naglalabing-labing na ang mag-asawa.

Iyakan.

Madals, kung walang labing-labing, naririnig ko ang iyak ng babae. Pinapatigil ng lalaki ang pag-iyak ng asawa: "Di ka titigil sa pag-iyak? Ha? Ha? Ayaw mong tumigil? Gusto mong makatikim?" Nai-imagine ko, base sa pattern ng pag-iyak, nakaamang ang kamao ng lalaki sa mukha ng babae. 'Pag di pa rin tumigil, magsisisigaw at magbabasag ng kung anu-ano ang lalaki. At kung di pa rin mapatahan ang asawa, magwo-walk out ang lalaki.

Hiwalayan.

Ilang linggo na ring walang World War. Matapos kasi ng latest nilang giyera, lumipat na sila ng tirahan. 'Yun ang akala ko. Kaninang umaga, nagising ako dahil sa isang malakas na iyak. 'Yung babae. Ikinukuwento sa ilang mga kapitbahay ang nangyari sa kanilang mag-asawa. Siyempre, nakiusyoso ako. Di ko siya nakikita dahil nasa loob lang ako ng bahay. Nilinis ko ang tenga para marinig ang usapan nila.

Ang sabi ng babae, ilang linggo na raw i nagpapakita sa kanya ang asawa. Di rin daw alam ng mga magulang ng lalaki kung nasa'n siya. Akala raw niya, nasa Mindanao. Pero wala raw siya do'n. Iyak siya nang iyak lalo na no'ng mag-alala siya kung pa'no bubuhayin ang anak nila. Sa pagkakarinig ko, saka lang tumanggap ng trabaho ang babae matapos makipaghiwalay sa asawa. Ayun, nag-a-ala Joe D' Mango at Tiya Dely ang mga kapitbahay

Kinuha ng babae ang mga natitirang gamit sa bahay. Pero halos wala na raw mapakinabangan dahil sira-sira na ang TV, aircon, at electric fan at basag-basag na rin ang mga plato.

Pagkaalis ng babae, narinig kong may mag-asawang nag-i-inquire sa landlady kung magkano ang upa sa bahay.

Serbis and Indie Crap

"Serbis", originally uploaded by paderewski

Alam naman na siguro ng lahat na kinatay at itinapon ng mga kritiko sa kangkungan ang "Serbis" ni Dante Menoza sa Cannes Film Festival. Sabi ng isang kritiko: "Finally, what would a Cannes Competition be without a head-scratcher? So far that would be Brillante Mendoza's 'Service' from the Philippines. A 90-minute wallow in frighteningly bad sound and camerawork, nonacting, relentless degradation and sex, the film seems to be here for one reason -- to give the festival its annual jolt of graphic oral sex."

Sabi naman sa Variety: “Hell of another kind is served up in Filipino director Brillante Mendoza's "Service," which stands both as the year's seemingly obligatory hardcore-sex art picture and, by general agreement, the entry most wildly out of place in the Competition.”

Maraming Pinoy, at least sa peyups.com, ang nanggagalaiti kung bakit padala tayo nang padala ng mga pelikulang tunfkol sa kahirapan, prostitusyon at violence sa mga international film festivals. Kaya raw di tayo makausad kasi ine-exoticize ng mga pelikula natin ang bansa at ang danas nating mga Pilipino. Bakit daw hindi tayo gumawa ng mga pelikulang ishino-showcase naman ang good and bright side ng bansa.

May point naman sila. Pero, para sa akin, hindi ‘yun ang nakikita kong main problem. Ang hinahanap ko kasi, sinseridad ng mga filmmaker at producer sa paghawak at pagtalakay sa subject matter. So ayos lang sa akin na magpalabas nang magpalabas ng mga pelikula on poverty, sex, homosexuality, and violence. Basta may honesty at may compassion sa subject. Hindi ‘yung tipong “Ay, kelangan kantot nang kantot ang taga-squatter na bida at pagkatapos magpapatayan sila in the end para kumita ang pelikula ko.” Usually kasi, ganun ang mentalidad ng ilang filmmaker. Lumalabas kasi na lalong nae-exploit ang mga exploited.

Tulad ngayon, naglipana ang mga indie gay film sa Pilipinas. Marami, sad to say, mapagpanggap. Ginagamit lang nilang maskara ang label na “indie film” (meaning, art film) para pagtakpan ang ultimate objective nilang makalikom ng tubo. Marami ring filmmaker ang nabubulag sa idea na ang isang magandang art film ay kelangang explosive at may matinding shock value. May iba namang naghahangad ng kasikatan, ‘yung tipong gumagawa ng pelikula para sa mga international film festival.

Sukang-suka ako sa “Ang Lalake sa Parola”, “Ang Lihim ni Antonio”, at “Pantasya”. Tangina, sumasabog ang utak ko sa kaiisip kung bakit may ganitong mga pelikula. Ayos lang sa akin ang mga sex scenes. Pero hindi ako interesado kung paano nag-umpugan ang betlog ng mga bida; gusto kong malaman kung paano hinubog ng sitwasyon ang mga bida para magkantutan/ maglaplapan/ maglamasan/ magtsupaan at ano ang consequences nito sa buhay nila. Disente ang “Masahista”, medyo may pagkapretentious nga lang. Pinakagusto ko ang “Ang Pagdadalaga ni Maximo Oliveros” dahil sinasagka nito ang mga stereotype ng kabaklaan at kahirapan.

Di ko pa naman napapanood ang “Serbis”, so no comment na lang muna ako kung karapat-dapat ba itong itapon sa imburnal.

The Diving Bell and the Butterfly

Katatapos ko lang panoorin ang “The Diving Bell and the Butterfly” ni Julian Schnabel. Inaalikabok na ang DVD copy sa rack nang mabasa ko ang status message ni Tina. Ayun, since wala namang ginagawa, mapanood nga. Ito lang ang masasabi ko: W-O-W! Ganito ang gusto kong pelikula. ‘Yong tipong astig sa presentation ng POV. So far, para sa akin, ito ‘yung pelikulang pinakarakenrol ang paglalahad ng POV. As in literal na kumukurap-kurap at nagbu-blur-blur ang kamera. With matching dialogue na pamatay talaga. ‘Yong bida kasi, na-stroke. Na-coma ng tatlong linggo. No’ng magising siya, naparalyze ang buong katawan niya. Hindi siya makapagsalita. Pero nakakakurap siya, nakakakita at nakakarinig. At logical pa rin siyang mag-isip.

Pangarap niyang makapagsulat ng nobela, pero di nga puwede kasi meron siyang “locked-in syndrome”. Para makapagsulat, nirerecite ng isang transcriber ang alphabet according to frequency of use at kikindat siya sa letra hanggang sa makabuo ng salita. Imagine, it takes minutes to form a sentence. Natapos niya rin ang nobela at namatay 10 days after its publication.

Bukod sa napakainnovative, may kurot sa puso ang pelikula. Ang relasyon niya sa pamilya, sa tatay niya, sa babaeng minahal niya. At kung pa’no siya nag-struggle para mabuhay sa pamamagitan ng imagination at memory. Ang “The Diving Bell and the Butterfly” ay hango sa buhay ni Jean-Dominique Bauby. Ito rin ang English translation ng nobela niyang “Le Scaphandre et le Papillon”. Kelangan ko 'tong basahin.

El-bi-em

LBM kung LBM hahaha!

Kainis ang tiyan ko. Ayaw magpatalo sa pagsusungit ni Cosme. Ngayong araw, anim na beses na akong umeebak. Pururot kung pururot. Imagine-in n'yo 'yong kay Freddie Prinze, Jr. sa "Head Over Heels". Sumisirit talaga. At parang Tang na tumatalsik sa pisngi ng puwet ko. Minsan sa bayag. Ewwww na kung ewwww. Pero gano'n ang nangyari.

Wala na nga akong mukhang ihaharap sa mga kapitbahay ko. Feeling ko kasi, nabubulahaw sila ng pagpururot ng tae ko. Nakakaiskandalo. Sana may sound proofing device sa banyo. kaya 'yon. Ingat na ingat ako sa pag-iri. Kuyom ang mga palad. Nakapilantik ang mga daliri sa paa. Para maiwasan ang pagsabog ng atomic bomb.

Ewan ko kung bakit sinusulat ko 'to. Wala lang talagang magawa. Walang dumating na project. Walang raket. Walang magandang palabas. Gusto kong magbasa pero masakit ang mata ko.

So 'yon.